සිහිනෙන් පිබිදුණු බිය - PART 1
ගෙවී ගිය රාත්‍රිය, අලුත් දවසකට මඟ පෙන්වමින් තිබුණේ තවත් සුන්දර දවසක උදාව සනිටුහන් කරමිනි. විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් අට දෙනෙකුගෙන් සමන්විත මිතුරු කණ්ඩායමක් ඔවුන්ගේ අධ්‍යයන චාරිකාව සඳහා සූදානම් වෙමින් උදෑසනම අවදි වූහ. ඔවුන්ගේ ගමනාන්තය වූයේ නුවරඑළියේ පැවැත්වෙන වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයින් දෙදෙනෙකුගේ පර්යේෂණයකට සහාය වීම සහ විනෝද චාරිකාවක නිරත වීමයි. අලුයම හිරු කිරණ මිදුලට වැටෙන විටත් ඔවුන් සිය සූදානම්වීම් අවසන් කර, මිහිරි සිහිනවලින් මිදී එළියට පැමිණියේ උද්යෝගිමත් සිත්වලිනි.
"කට්ටිය ඔක්කොම ලෑස්තිද?" හශ් ඇසුවේ ඔහුගේ උරහිසට එල්ලාගත් විශාල බෑගය හොඳින් සකස් කරමිනි. මඳ සිනහවක් නිතර දෙතොලේ රැඳී තිබූ ඔහුගේ දෑස් බුද්ධිමත් බැබළීමකින් පිරී තිබිණි. කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස ඔහු සැමවිටම සියල්ලන් සමග එක හා සමානව සුහදව කටයුතු කළේය.
"ඔව් නායකතුමා!" තිශාන්ගේ හඬ අවට රැව් දුන්නේ විහිළුවට මෙනි. රසායනාගාර පරීක්ෂකයෙකු වූ ඔහු නාට්‍යමය ලෙස හිස නමා ආචාර කරමින්, "අපි යන්න ලෑස්තියි. මට නම් හිතෙන්නේ මේ පර්යේෂණ වැඩේ පැත්තකින් තියලා අපි නුවරඑළියේ සුන්දරත්වය ටිකක් බලමු නේද?" ඔහුගේ විහිළුවට සෙසු සිසුන්ගේ මුවින් ද සිනා රැලි නැඟිණි.
"හරි හරි විහිළු ඇති. අපි පරක්කු වෙන්න හොඳ නෑ," අවිශ්ක තරමක් බැරෑරුම් ස්වරූපයකින් පැවසුවේය. වාණිජ අංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවෙකු වූ ඔහු හමුදා පුහුණුවක් පවා ලබා සිටි අයෙකු වූ නිසා කණ්ඩායමේ වැඩිම වගකීමක් සහ විනයක් දැරුවේය. "අපි මුලින්ම වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයන්ගේ පර්යේෂණ වැඩ ටික ඉවර කරමු. ඊට පස්සේ අපිට විනෝද වෙන්න ඕන තරම් වෙලාව තියෙනවා."
"අනේ අවිශ්ක, ඔයා නම් හැම වෙලාවෙම වැඩ ගැනනේ කතා කරන්නේ," නෙත්මි සිනාසෙමින් කීවාය. වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වූ ඇයගේ මෘදු හඬ සහ කරුණාවන්ත දෑස් කණ්ඩායමට සැමවිටම සැනසිලිදායක හැඟීමක් ගෙන ආවේය. "ටිකක් විනෝද වෙන්න බලන්න. මේ ගමන අපිට හැමෝටම අලුත් අත්දැකීමක් වේවි." ඇය අසලින්ම තවත් වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වූ භාග්‍යා ද සිනාසෙමින් සිටියාය. ඔවුන් දෙදෙනා ඇතුළු සිසුන් හතර දෙනෙකුම තෙවන වසරේ සිසුන් වූහ.
කණ්ඩායමේ පෙම්වතුන් වූ කවින්දු සහ හංසි ඔවුන්ගේම ලෝකයක තනිවී මීළඟ සංචාරය ගැන සිහින දකිමින් සිටියහ. නීති ශිෂ්‍යයෙකු වූ කවින්දු හංසිගේ අත මෘදු ලෙස පිරිමදිමින් ඇසුවේ, "මේ පාර නුවරඑළියේ ලස්සන ෆොටෝ ගොඩක් ගමු නේද?" විද්‍යා ගුරුවරියක වූ හංසිගේ මුහුණ ආදරණීය සිනහවකින් පිරී ගියේය.
හර්ෂි සහ හශ් පිටුපස අසුනේ එකට වාඩි වී ඔවුන්ගේ මෘදුකාංග ඉංජිනේරු පර්යේෂණ ව්‍යාපෘතිය ගැන උනන්දුවෙන් කතා කරමින් සිටියහ. "මට හිතෙනවා මේ පර්යේෂණයෙන් අපිට ගොඩක් දේවල් ඉගෙනගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා," හර්ෂි පැවසුවාය. ඇය රූමත් තරුණියක් වූ අතර හශ් කෙරෙහි ඇගේ සිතේ විශේෂ ළෙන්ගතුකමක් තිබූ බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි.
"ඒක ඇත්ත හර්ෂි," හශ් එකඟ විය. "අපි මේක උපරිමයෙන්ම සාර්ථක කරගමු."
ඔවුන් සුවපහසු වෑන් රථයක නැඟී නුවරඑළිය බලා පිටත් වූහ. තිශාන් රිය පදවන අතරතුර ඔහුගේ විහිළු කතා සහ අනපේක්ෂිත ප්‍රකාශ නිසා මුළු රථයම සිනහවෙන් පිරී ගියේය. ටික වේලාවකින් හශ් ගුවන් විදුලිය ක්‍රියාත්මක කළේ සංගීතයට සවන් දීමටය. ඔවුන් ප්‍රියතම ගීත කිහිපයක් එකට ගායනා කරමින් ගමනේ ඒකාකාරී බව මකා දැමූහ. හදිසියේම ගීතය මැදින් නතර වී ගුවන් විදුලි නිවේදකයාගේ හඬ ඇසුණි.
"දැන් අප යොමු වන්නේ විශේෂ විදෙස් පුවතක් වෙත. ඉන්දියාවේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල අසාමාන්‍ය, දරුණු උණ රෝගයක් වේගයෙන් පැතිර යන බවට වාර්තා වෙනවා. එරට සෞඛ්‍ය අංශ මේ පිළිබඳව දැඩි විමර්ශන පවත්වමින් සිටින අතර, වැඩිදුර තොරතුරු ලැබුණු වහාම ඔබට දැනුම් දීමට අප බලාපොරොත්තු වෙනවා..."
ප්‍රවෘත්තිය එතරම් අවධානයකට ලක් නොවූ අතර නැවතත් සංගීතය වාදනය වන්නට විය.
දිවා ආහාරය සඳහා ඔවුන් නුවරඑළියේ සිටින ඔවුන්ගේ හොඳ මිතුරෙකු වන ලහිරුගේ නිවසට ගියහ. ලහිරු සහ ඔහුගේ පවුලේ අය ඔවුන්ව ඉතා උණුසුම් ලෙස පිළිගත් අතර රසවත් දිවා ආහාරයක් එකට ගත්හ. ලහිරුගේ පියා විශ්‍රාමික පොලිස් නිලධාරියෙකු වූ අතර ඔහු රටේ ලෝකයේ සිදුවන දේ ගැන නිතරම අවධානයෙන් සිටි කෙනෙකි.
"මොකද ළමයි, පර්යේෂණ කටයුතු හොඳින් සිද්ධ වෙනවද?" ලහිරුගේ පියා සිනාමුසු මුහුණින් ඇසුවේය.
"ඔව් අංකල්, දැනට නම් ඔක්කොම සැලසුම විදියට යනවා," හශ් පිළිතුරු දුන්නේය. "තව දවස් දෙක තුනකින් වැඩ ටික ඉවර කරන්න පුළුවන් වෙයි කියලා හිතනවා."
"අද උදේ ටීවී එකෙන් පෙන්නපු අමුතු උණ රෝගය ගැන ඔයාලා දැනගත්තද?" ලහිරුගේ පියා ඇසුවේ තරමක් කල්පනාකාරීවය. "ඉන්දියාවේ තමයි ඒක පැතිරෙන්නේ කියලා කිව්වේ. නිල වශයෙන් තවම වැඩි විස්තරයක් නෑ. ඒත් පරිස්සම් වෙන එක හොඳයි."
දිවා ආහාරයෙන් පසු ඔවුන් ලහිරුගේ පවුලෙන් සමුගෙන කඳවුරු බිම බලා පිටත් වූහ. යන අතරමගදී හශ් කල්පනා කළේ ගුවන් විදුලියෙන් ඇසුණු පුවත සහ ලහිරුගේ පියාගේ කනස්සල්ල ගැනය. නොදැනෙන අඳුරු හැඟීමක් සිතට කාන්දු වන බවක් දැනුණද ඔහු ඒ ගැන කිසිවෙකුටත් නොකියා සඟවා ගත්තේය.
ඔවුන් කඳවුරු බිමට ළඟා වන විට සවස් යාමය එළඹෙමින් තිබුණි. කඩිමුඩියේ කූඩාරම් තනා රාත්‍රිය සඳහා සූදානම් වූ ඔවුන්, රාත්‍රී ආහාරය පිළියෙළ කරමින් විනෝදයෙන් කතාබහක නිරත වූහ. වෙලාව රාත්‍රී නවය පසු වන විට සීතල ක්‍රමයෙන් වැඩි වන්නට විය. එකිනෙකාට සුබ රාත්‍රියක් පවසා කූඩාරම් වෙත යාමට ඔවුහු සැරසුණහ.
හශ් කූඩාරමට යෑමට පෙර තවත් ටික වේලාවක් එළියේ ඇවිදින්නට සිතුවේය. නිහඬ රාත්‍රියේ තරු දෙස බලා සිටීම ඔහුට සැනසීමක් ගෙන දුන්නේය. ඔහු සෙමෙන් කඳවුරු බිම වටා ඇවිද ගියේය. එය දුටු හර්ෂි ද ඇගේ කූඩාරමට නොගොස් ඔහු පසුපසින් පැමිණියාය.
"ඔයා තවමත් නිදාගත්තේ නැද්ද හශ්?" ඇය මෘදු හඬින් ඇසුවාය.
හශ් හැරී බලා ඇය දෙස සිනාසෙමින්, "නැහැ හර්ෂි. මට තව ටික වෙලාවක් එළියේ ඉන්න හිතුණා. අහස දිහා බලන්න ආවා."
"ඔව්... අද අහස හරිම ලස්සනයි," හර්ෂි ඔහු අසලටම පැමිණ අහස දෙස බැලුවාය. "මීදුමකුත් නැහැ."
මොහොතකට ඔවුන් දෙදෙනා නිහඬව තරු පිරි අහස දෙස බලා සිටියහ. හදිසියේම සිසිල් සීතල සුළඟක් හමා ආ අතර අහසේ කළු වලාකුළු වේගයෙන් ගමන් කරන ආකාරයක් පෙනෙන්නට විය. ඒ සමඟම සියුම් පොද වැස්සක් ආරම්භ විය.
"අපි දැන් නිදාගන්න යමු, වහින්න වගේ," හර්ෂි කීවාය.
ඔවුන් දෙදෙනා කූඩාරම් දෙසට ඉක්මන් ගමනින් ඇවිද ගියහ. කූඩාරම අසලට ළඟා වනවාත් සමඟම, හශ්ට තමන්ගේ කූඩාරමට මඳක් ඈතින් අමුතු ආකාරයේ සීරෙන, බියකරු ශබ්දයක් ඇසුණි. ඔහු මොහොතකට නතර වී අවට අන්ධකාරයට සවන් දුන්නේ කුතුහලයෙන් හා හදවත සලිත කරවන බියකිනි. කිසිවක් පිටතට නොපෙන්වූ ඔහු ඉක්මනින් කූඩාරමට ඇතුළු වූයේ එම අමුතු හඬ ගැන සිතමිනි. ඒ කුතුහලයත් සමඟම ඔහු නින්දට වැටුණි.
කූඩාරම් රෙද්ද මත පතිත වන වැහි බිඳුවල මෘදු හඬත් සමඟ හශ් නින්දට වැටුණද, ඔහුගේ සිතෙහි වූ අමුතු ශබ්දය පිළිබඳ සැකය පහව ගොස් තිබුණේ නැත.
මැදියම් රැයේ කිසියම් වේලාවක ජංගම දුරකථනයේ නොනවත්වා නාද වන හඬින් ඔහු තිගැස්සී අවදි විය. අඳුරින් වැසී ගිය කූඩාරම තුළ අඩ නින්දෙන්ම අතපත ගා දුරකථනය සොයාගත් ඔහු තිරය දෙස බැලුවේය. එහි සටහන්ව තිබුණේ මවගේ අංකයයි.
"හෙලෝ අම්මා?" ඔහුගේ හඬ නින්දේ බරින් ගිලී තිබුණි.
"පුතා... ඔයා කොහෙද ඉන්නේ? පරිස්සමින් ඉන්නවා නේද? මෙහෙ තත්වය හරිම අමුතුයි!" මවගේ හඬේ තිබුණේ දැඩි තැතිගැන්මකි.
"අපි නුවරඑළියේ කඳවුරක ඉන්නේ අම්මා. ඇයි... මොකද වෙලා තියෙන්නේ?" හශ් ඇසුවේ ඔහුගේ නිදිමත ක්ෂණයකින් පහව යද්දීය.
"අර ඉන්දියාවේ අමුතු උණක් පැතිරෙනවා කිව්වේ... ඒක හිතුවට වඩා ගොඩක් වේගයෙන් බෝ වෙනවලු පුතා. මෙහෙත් ලොකු කලබලයක්. ඔයාලා පරිස්සම් වෙන්න කියලා කියන්නයි මම කතා කළේ. ඔයාලා හැමෝම එකට නේද ඉන්නේ? මොනවා හරි වුණොත් ඉක්මනට ගෙදර එන්න බලන්න."
දුරකථන ඇමතුම විසන්ධි වූ පසු හශ් ටික වේලාවක් ගල් ගැසී කල්පනා කළේය. ඊයේ රාත්‍රියේ ඇසුණු අමුතු සීරෙන ශබ්දයත්, ගුවන් විදුලි පුවතත් ඔහුගේ මතකයට නැවත නැවතත් ආවේය. මේ සියල්ල කිසියම් බිහිසුණු ව්‍යසනයක පෙරනිමිති බව ඔහුගේ හදවත කොඳුරන්නාක් මෙනි.
ඔහුගේ සිතුවිලි අතරමංව තිබියදී දුරකථනය නැවතත් නාද විය. තිරය දෙස බැලූ හශ්ගේ දෑස් පුදුමයෙන් සහ බියෙන් විසල් විය. ඒ ඇමතුම පැමිණියේ ලහිරුගේ පියාගෙනි! මෙතරම් රෑ බෝ වී විශ්‍රාමික පොලිස් නිලධාරියෙකු තමන්ට කතා කරන්නේ මන්ද?
"අංකල්?" හශ් වෙව්ලන හඬින් පිළිතුරු දුන්නේය.
"පුතා... හශ්ද මේ? මම ලහිරුගේ තාත්තා," අනෙක් කෙළවරින් ආවේ දැඩි කලබලයකින් වෙව්ලන හඬකි.
"ඔව් අංකල්, මොකක්ද ප්‍රශ්නය?"
"පුතා... ලොකු විනාශයක් වෙන්න යන්නේ! අද දවල් ඉන්දියාවේ අමුතු උණ ගැන ප්‍රවෘත්තියක් ගියානේ? ඊට පස්සේ ටික වෙලාවකින් අපේ නුවරඑළිය පැත්තෙනුත් ඒ රෝගය වැළඳුණු කෙනෙක් හමුවෙලා තියෙනවා!"
හශ්ගේ ගතේ මයිල් කෙළින් විය. "ඇත්තද අංකල්? කොහොමද එහෙම වුණේ?"
"හරියටම දන්නේ නෑ පුතා. ඒ මනුස්සයා නුවරඑළියට සංචාරයට ආපු කෙනෙක් කියලයි ආරංචිය. දැන් එයාව රෝහලට දාලා තියෙන්නේ. ඒකයි මම මේ වෙලාවේ කතා කළේ. ඔයාලා කඳවුරු බිමේ ඉන්න එක ආරක්ෂිත නෑ. මොකක් හරි සැක සහිත දෙයක් දැක්කොත් ඉක්මනට එතනින් අයින් වෙන්න!"
"හරි අංකල්, අපි දැන්ම පරිස්සම් වෙන්නම්. ස්තූතියි කිව්වට."
හශ් දුරකථනය විසන්ධි කළේ පපුවේ ගැස්ම පාලනය කරගත නොහැකිවය. ඔහු වහා කූඩාරමෙන් එළියට විත් අවිශ්කගේ කූඩාරමට තට්ටු කර ඔහුව අවදි කළේය. හමුදා පුහුණුව ලැබූ අවිශ්ක ක්ෂණයකින් අවදි වී එළියට පැමිණියේය. හශ් සියල්ල පවසද්දී අවිශ්කගේ මුහුණ දැඩි කනස්සල්ලකින් අඳුරු විය.
ඔවුන් දෙදෙනා සෙසු මිතුරන් සියල්ලන්ම අවදි කළහ. අවිශ්ක තත්වය පැහැදිලි කළද, සෙස්සන් එය මුලදී සිතුවේ සාමාන්‍ය උණ රෝගයක් පිළිබඳ ඕනෑවට වඩා බිය වීමක් ලෙසිනි.
එම මොහොතේම හශ්ගේ දුරකථනය යළිත් නාද විය. ඒ නැවතත් ලහිරුගේ පියාගෙනි.
"පුතා, ඔයාලා තාම එහෙද? මේක හරිම භයානකයි! ඔයාලා වහාම එහෙන් පිටත් වෙන්න! පුළුවන් නම් මගේ ගෙදරට එන්න, නැත්නම් ආපු පාරෙන්ම කොළඹ බලා යන්න. නගරයේ තත්වය තත්පරයෙන් තත්පරය නරක අතට හැරෙනවා!"
මෙවර අවිශ්ක ද ඒ බියකරු හඬට සවන් දුන්නේය. මෙය සුළුකොට තැකිය නොහැකි මාරාන්තික අනතුරක් බව ඔහු වටහා ගත්තේය. හර්ෂි බියෙන් වෙව්ලමින් හශ්ගේ අත තදින් අල්ලාගත්තාය.
"අපි දැන්ම ලහිරුගේ ගෙදරට යමු," අවිශ්ක ස්ථිර හඬින් තීරණය කළේය. "අංකල් එන්න කිව්වනේ, එහෙට ගිහින් තත්වය බලමු."
සියල්ලෝම වහා ක්‍රියාත්මක වී කූඩාරම් අකුලාගෙන තම බඩු බාහිරාදිය වෑන් රථයට පටවා ගත්හ. තිශාන් රියදුරු අසුනේ වාඩි වී රථය පණ ගැන්වූ අතර, සීතල මීදුම කපාගෙන වෑන් රථය ලහිරුගේ නිවස දෙසට ඇදුණි. යන අතරමගදී හර්ෂි හශ්ට ළං වී, "ඔයාට මොනවා හරි අමුත්තක් දැනෙනවද හශ්? ඔයාගේ මූණ හොඳටම වෙනස් වෙලා," යැයි ඇසුවාය.
"මම හොඳින් හර්ෂි, පොඩි කනස්සල්ලක් විතරයි," හශ් සිනාසෙන්නට උත්සාහ කළද, ඔහු සම්පූර්ණ ඇත්ත නොකියන බව හර්ෂිට ඉවෙන් මෙන් වැටහුණි.
ලහිරුගේ නිවසට ළඟා වූ පසු ඔවුන්ව පිළිගත්තේ මහත් කම්පනයකිනි. නුවරඑළිය නගරය තුළද එවැනිම අසාමාන්‍ය රෝගීන් කිහිප දෙනෙකු හමුවී ඇති බව ලහිරුගේ පියා පැවසීය. අවිශ්ක සහ කණ්ඩායම සාකච්ඡා කර තීරණය කළේ නගරයට ගොස් වාහනයට අවශ්‍ය ඉන්ධන සහ ආහාර ද්‍රව්‍ය සපයාගෙන හැකි ඉක්මනින් ආපසු කොළඹ බලා යාම වඩාත් සුරක්ෂිත බවයි. ලහිරුගේ පියාද ඊට එකඟව මඟ පෙන්වීම ලබා දුන්නේය.
ඔවුන් වෑන් රථයෙන් නුවරඑළිය නගරය දෙසට වේගයෙන් ගමන් කළහ. තිශාන් රථය ධාවනය කරද්දී, හර්ෂි සහ හශ් අවට පරිසරය දෙස සෝදිසියෙන් බලා සිටියහ.
නගරයට ඇතුළු වීමට ආසන්න වෙත්ම, පාර අයිනේ වූ මීදුම අතරින් කිසියම් අමුතු චලනයක් ඔවුන්ගේ නෙත ගැටුණි. තිශාන් වෑන් රථයේ වේගය බාල කළේ කුමක්දැයි බැලීමටය.
එතැන සිටියේ මිනිසෙකි. එහෙත් ඔහුගේ ඉරියව් සහ හැසිරීම කිසිසේත්ම සාමාන්‍ය මිනිසෙකුගේ බඳු නොවීය. ඔහුගේ මුළු සිරුරම අස්වාභාවික ලෙස වෙව්ලමින්, ඇඹරෙමින් තිබිණි. ඔහුගේ ඇඳුම් ඉරී ගොස් අපිරිසිදුව තිබූ අතර, සම අළු පැහැ ගැන්වී තිබුණි. ඔහු හිස්, ජීවයක් නැති දෑසින් වෑන් රථය දෙස බලා, අසීරුවෙන් තම දෑත් ඔසවමින්, මුවින් අමුතුම ඝෝෂාකාරී කෙඳිරිල්ලක් නඟමින් වෑන් රථය දෙසට ඇදී එන්නට විය. ඔහුගේ මුව විවර වූ විට දිස් වූයේ ලේ තැවරුණු විකෘති දත් පෙළකි!
"තිශාන්... නවත්තන්න එපා! පාගන්න... ඉක්මනට යන්න!" නෙත්මි බියෙන් කෑගැසුවාය.
තිශාන් ඇක්සලරේටරය තද කළ අතර, වෑන් රථය වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදුණි. සියලු දෙනාම පසුපස හැරී බැලුවේ තම ජීවිතයට කිසිදා දැක නැති ඒ බිහිසුණු රූපය දෙසයි. නුවරඑළියේ සුන්දරත්වය තවදුරටත් මිහිරි මතකයක් නොවන බවත්, ඉදිරියේ ඇත්තේ මරණයත් ජීවිතයත් අතර සටනක් බවත් ඔවුන්ට ඒ මොහොතේ තේරුම් ගියේය.
නුවරඑළිය නගරය දෙසට වෑන් රථය ධාවනය වෙද්දී අවට පරිසරය පුරා පැතිර තිබුණේ මූසල නිශ්ශබ්දතාවයකි. සාමාන්‍යයෙන් ජනාකීර්ණ වීථි සම්පූර්ණයෙන්ම පාළුවට ගොස් තිබූ අතර, වසා දැමූ වෙළඳසැල් දෙස බලද්දී කිසියම් අඳුරු විනාශයක සේයාවක් ඔවුන්ගේ සිත් වෙළා ගත්තේය. මඳ දුරක් යද්දී පාර අයිනේ තවත් එවැනිම අස්වාභාවික ලෙස ඇවිදින අද්භූත මනුෂ්‍ය රූපයක් ඔවුන් දුටුවේය.
නගර සීමාවට ආසන්න වෙත්ම වෑන් රථයේ එන්ජිමෙන් අමුතු හඬක් නැඟෙන්නට විය.
"අනේ දෙවියනේ... තෙල් ඉවර වේගෙන එන්නේ!" තිශාන් කෑගැසුවේ දැඩි කනස්සල්ලෙනි. මීටර් කිහිපයක් ඉදිරියට යද්දී වාහනය පාර මැදම නැවතුණි.
"දැන් අපි මොකද කරන්නේ?" හංසි වෙව්ලන හඬින් ඇසුවාය.
හමුදා අත්දැකීම් ඇති අවිශ්ක වහාම නායකත්වය ගත්තේය. "අපි මෙතන වාහනේ ඇතුළට වෙලා ඉන්න එක භයානකයි. හැමෝම බහින්න. අපි ඉක්මනට ඉන්ධන, කෑම සහ අත්‍යවශ්‍ය දේවල් හොයාගෙන එමු."
ඔවුන් වෑන් රථයෙන් බැස අවට බැලූහ. නගරයේ මූසල පාළු පෙනුම ඔවුන්ගේ බිය දෙගුණ තෙගුණ කළේය. කණ්ඩායම් වශයෙන් එක්වූ ඔවුන් විවෘතව තිබූ එක් කුඩා කඩයකින් වියළි ආහාර ද්‍රව්‍ය සහ වතුර බෝතල් කිහිපයක් සොයා ගැනීමට සමත් වූහ.
අනතුරුව අවශ්‍ය ඉන්ධන සොයමින් සිටියදී, හදිසියේම බිහිසුණු උගුරු කෙඳිරිලි හඬවල් කිහිපයක් දෙසවන් පුරා පැතිරෙන්නට විය. ඒ සමඟම මීදුම අතරින් මිනිසුන් කිහිප දෙනෙකු අස්වාභාවික ලෙස කඩාපනිමින් ඔවුන් දෙසට දුව එන අයුරු ඔවුහු දුටුවෝය!
"ඒ මොක්කුද ඒ?" භාග්‍යා බියෙන් ඇසුවාය.
"බලන්න ඒගොල්ලන්ගේ ඇවිදින විදිහ... හරියට පණ නැති මළමිනී වගේ," නෙත්මි පැවසුවාය.
"අර නිවුස්වල ගිය අමුතු උණේ අතුරුඵලයක් වෙන්න ඇති. ඒ වෛරසය මිනිස්සුන්ගේ මොළයේ ස්නායු සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරනවා ඇති," හර්ෂි වෙව්ලමින් පැවසුවාය.
"ඒත්... ඒගොල්ලෝ කඩාගෙන පනින්නේ අපිව මරාගෙන කන්න වගේනේ!" තිශාන් කෑගැසුවේය.
"දුවන්න! හැමෝම ආපසු දුවන්න!" අවිශ්ක බෙරිහන් දුන්නේය.
මහා කලබලයක් ඇති විය. සියලු දෙනාම හිස් ලූ ලූ අත විවිධ දිශාවලට දිව ගිය අතර, වේගයෙන් දුවන අතරතුර කණ්ඩායම දෙකඩ වී එකිනෙකා මඟහැරී ගියේය. හර්ෂි තනිවම දිව ගොස් විශාල ගසක් යට සැඟවී, හුස්ම අල්ලාගෙන සෙස්සන් එනතුරු බලා සිටියාය. ටික වේලාවකින් අවිශ්ක, නෙත්මි, භාග්‍යා සහ තිශාන් ඇය සිටි තැනට එක් වූහ.
ක්ෂණයකින් හශ් ද දිව ආවේය. ඔහුගේ වම් අතේ වැලමිට අසලින් තදින් සීරී ලේ ගලමින් තිබූ අතර, ඔහු වේදනාවෙන් මුහුණ අකුලාගෙන අත තද කරගෙන සිටිනු හර්ෂි දුටුවාය.
"හශ්! ඔයාට තුවාල වෙලානේ... මොකද වුණේ?" හර්ෂි දැඩි කලබලයෙන් දිව ගොස් ඇසුවාය.
"බය වෙන්න එපා හර්ෂි, පොඩි සීරීමක් විතරයි. බේරිලා දුවද්දී කම්බියක වැදුණා," හශ් හති දමමින් කීවේය.
ඔවුන් සිදුවූ දෙයින් අතිශය කම්පනයට පත්ව සිටියහ. තවත් ටික දුරක් දිව ගිය ඔවුන්ට පාර අයිනේ තිබූ අතහැර දැමූ පැරණි ගොඩනැඟිල්ලක් හමු විය. හති අරිමින් එහි ඇතුළට රිංගාගත් ඔවුහු දොර වසාගෙන බිම වාඩි වූහ.
"අර අපි දැකපු අය... ඒගොල්ලෝ ඇත්තටම ලෙඩ්ඩුද?" භාග්‍යා ඇසුවාය.
"මට නම් හිතෙන්නේ ඒක ඊට වඩා බිහිසුණු දෙයක්," අවිශ්ක කල්පනාකාරීව කීවේය. "උන් ඇවිදින්නේ පණ නැති රූකඩ වගේ. ඒ වගේම උන්ගේ ඇස්වල මනුෂ්‍යත්වයේ කිසිම සලකුණක් නෑ."
"ඔයාලා චිත්‍රපටිවල එන සොම්බිලා (Zombies) ගැන අහලා තියෙනවද?" හර්ෂි ඇසුවාය. ඇයගේ ප්‍රශ්නයත් සමඟ මුළු කාමරයම මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහඬ විය. "උන් හරියට හැසිරෙන්නේ ඒ වගේ..."
"අනේ නෑ හර්ෂි, මේ වෙලාවේ ඒ වගේ විහිළු කරන්න එපා," කවින්දු කීවේ හංසිව තුරුළු කරගනිමිනි. "සොම්බිලා කියන්නේ කවදාවත් ඇත්ත ලෝකේ වෙන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි."
නමුත් වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක් වූ නෙත්මි හෙමින් පැවසුවාය. "නැහැ කවින්දු... මටත් හිතෙන්නේ හර්ෂි කියන කතාව ඇත්ත වෙන්න පුළුවන් කියලා. ඒ මිනිස්සුන්ගේ ඇස්වල තිබුණේ පණ තියෙන මිනිහෙකුගේ බැල්මක් නෙවෙයි. මළමිනියක හිස් බැල්මක්."
ඔවුන් ඒ ගැන තවදුරටත් කතා කරමින් සිටියදී, හදිසියේම ගොඩනැඟිල්ලෙන් පිටතින් මහා ඝෝෂාවක් ඇසුණි! ලී බිඳෙන ශබ්ද සහ බිහිසුණු උගුරු කෙඳිරිලි හඬවල් දුසිම් ගණනින් දොර ජනෙල් වටකරගෙන මතුවන්නට විය!
"අනේ දෙවියනේ! උන් ඇවිල්ලා... උන් අපිව වටකරලා!" නෙත්මි භීතියෙන් කෑගැසුවාය.
ඒ විකෘති අමනුෂ්‍ය ජීවීන් විශාල පිරිසක් පැරණි ලී දොරට කඩා පනින්නට විය. සිසුන්ගේ හදවත් මරණ බියෙන් ගැහෙන්නට විය. ඊළඟ තත්පරයේදී මහා හඬක් නඟමින් දොර කඩාගෙන ඉදිරියට කඩා වැදුණු එක් පිසාචයෙකු කවින්දුගේ ඇඟ මතට කඩා පැන්නේය!
කවින්දු බිම ඇදවැටුණු අතර, ඇසිපිය හෙළන මොහොතකින් තවත් ජීවීන් කිහිප දෙනෙකු ඔහු මතට කඩාපැන මස් ඉරා දමන්නට විය! කවින්දුගේ බිහිසුණු මරණ විලාපය මුළු ගොඩනැඟිල්ල පුරා රැව් දී, තත්පර කිහිපයකින් නිහඬ විය!
"කවින්දූ...!" හංසි සිහිසුන්ව මෙන් කෑගසද්දී, සෙස්සෝ භීතියෙන් හා කම්පනයෙන් ගල් ගැසුණහ.
අවිශ්ක වහා ක්‍රියාත්මක විය. "අපි දැන්ම දුවන්න ඕනේ! දැන් කවින්දු වෙනුවෙන් කරන්න දෙයක් නෑ, කාලය නාස්ති කරලා අපේ ජීවිතත් නැති කරගන්න බෑ! හැමෝම පස්ස දොරෙන් දුවන්න!"
ඔවුන් සිය පෙම්වතාගේ සිරුර අතහැර යාමට අකමැති වූ හංසිව ඇදගෙන, පසුපස දොර කඩාගෙන පාරට පැන වෑන් රථය දෙසට දිව ගියහ. වාසනාවකට මෙන් ඔවුන් සොයාගත් ඉන්ධනවලින් වෑන් රථය පණ ගන්වා ගැනීමට තිශාන්ට හැකි විය. සියල්ලන්ම වෑන් රථයට නැඟී ගත් වහාම, තිශාන් රථය උපරිම වේගයෙන් කොළඹ දෙසට ධාවනය කළේය.
කවින්දුගේ අවාසනාවන්ත මරණය නිසා හංසිගේ සහ සෙසු මිතුරන්ගේ සිත් මහත් ශෝකයෙන් හා භීතියෙන් බරවී තිබුණි.
සවස් යාමය ගෙවී රාත්‍රී අඳුරත් සමඟ ඔවුන් කොළඹට ආසන්න නගරයකට ළඟා වූහ. එහෙත් ඔවුන්ගේ ගමන අවසන් වූයේ කොතැනින්ද? ඉදිරියේදී ඔවුන්ට මුහුණ දීමට සිදුවන බිහිසුණු අභියෝග මොනවාද? ඒ සියල්ල අඳුරේ සැඟවුණු ප්‍රශ්නාර්ථයන් ලෙස ඔවුන් ඉදිරියේ දිස් විය. කෙසේ වෙතත්, තම මිතුරා අහිමි වූ වේදනාව මැද වුවද, නොමැරී ජීවත් වීමේ දැඩි අධිෂ්ඨානයක් ඔවුන්ගේ සිත් තුළ තවමත් දැල්වෙමින් තිබුණි...