කළු ගවුමට ලොබ බැඳි අමනුස්සයා

මගේ ගම අනුරාධපුරේ. අපේ ගෙදරට ඉස්සරහින් තියෙන්නේ ස්වභාවිකවම පිහිටි හරිම ලස්සන, ඒ වගේම මහ අමුතු අද්භූත පෙනුමක් තියෙන විසල් ගල් කන්දක්. දවාලට කොතරම් නිස්කලංක වුණත්, රෑ බෝ වෙද්දී මේ කන්දෙන් විහිදෙන්නේ ඇඟ කිලිපොලා යන භයානක පෙනුමක්. අපේ මුතුන්මිත්තන්ගේ කාලේ ඉඳන් පැවත එන කතාවක් තමයි ඒ ගල් කන්ද ඇතුළේ මහා නිධානයක් තියෙනවා කියන එක. ඒ නිධානය ආරක්ෂා කරන්නේ අතිශය රූපසුන්දර යක්ෂණියක් සහ සුදු නාගයෙක් කියලයි ගමේ පැරැන්නෝ කියන්නේ. පුදුමයකට වගේ මගේ අම්මාත් පොඩි කාලේදී ඒ ලස්සන යක්ෂණියව ඇස්දෙකෙන්ම දැකලා තිබුණා.

අපේ අත්තලාගේ පරම්පරාව කියන්නේ පුරාණයේ ඉඳන්ම මන්ත්‍ර ගුරුකම් සහ අදෘශ්‍යමාන ශාස්ත්‍ර දැනගෙන හිටපු පරම්පරාවක්. ඒත් වර්තමාන තරුණ ළමයෙක් විදියට මම ඔය කතා කිසිවක් දශමයකටවත් විශ්වාස කළේ නැහැ. ඒ දවස්වල මම හිටියේ සාමාන්‍ය පෙළ (O/L) විභාගයට ලෑස්ති වෙමින්. පාන්දර වෙනකම් පාඩම් කරන පුරුද්දක් මට තිබුණා. මගේ පාඩම් මේසය තිබුණේ මගේ කාමරේ ජනේලය ළඟින්මයි.

පළමු සිකුරාදා: මහ වැස්සේ ඇසුණු බිහිසුණු හුස්ම හඬ

එදා සිකුරාදා දවසක්. පාඩම් කරලා ඉවර වෙලා මම ඇඳට යද්දී පාන්දර දෙකත් පහු වෙලා. එළියේ ලාවට වැටුණු වැස්ස එකවරම මහා ගොරබිරම් වැස්සක් බවට හැරුණා. මම විනාඩි පහළොවක් විතර ඇඳේ එහාට මෙහාට පෙරළුණත් නින්ද ආවේ නැහැ. එහෙම ඉඳලා යන්තම් නින්ද යාගෙන එද්දීම... මගේ කාමරයේ බිත්තියට එපිටින් පිටතින් කවුරුහරි මහ හයියෙන් හුස්ම ගන්න සද්දයක් මට පැහැදිලිවම ඇහුණා!

මම මුළු සිරුරම දරදඬු කරගෙන අහගෙන හිටියා. දෙවියනේ, මෙච්චර මහා ධාරානිපාත වැස්සක් කඩාගෙන වැටෙද්දී මෙහෙම හුස්ම ගන්න හඬක් ඇහෙන්නේ කොහොමද? බයෙන් වෙවුලමින් මම ඇඳෙන් බහින්න හදද්දීම, ගේට්ටුව පැත්තේ ඉඳන් කවුරුහරි මගේ කාමරය දෙසට වේගයෙන් දුවගෙන එන අඩි ශබ්දයක් ඇහුණා. ඒ අඩි තැබීම සාමාන්‍ය එකක් නෙවෙයි; හරියට මුළු පොළොවම තලාගෙන, දෙදරුම් කවමින් එන මහා බර අඩි සද්දයක්. මම එදා හොඳටම බය වුණා. ඒත් අම්මලා බය වෙයි කියලා මම ඒ ගැන කාටවත් කිව්වේ නැහැ. පහුවදා උදේ මම බැලුවා කාමරේ අයිනේ මඩ පොළොවේ අඩි සටහන් තියෙනවාද කියලා. එහෙම අඩි තියපු එකෙක්ගේ අඩි පාරවල් මඩේ අඟල් ගාණක් කිඳා බහින්න ඕන. ඒත් පුදුමය කියන්නේ, පොළොවේ කිසිම තැනක එකම එක අඩි සටහනක්වත් තිබුණේ නැහැ! මම බිම හාර හාර බලද්දී අම්මා "මොකද ළමයෝ කරන්නේ?" කියලා අහපු නිසා මම කිසිවක් නොකියා ගේ ඇතුළට ආවා.

දෙවන සිකුරාදා: ජනේලය ළඟ ඇසුණු ගැහැනු කෙඳිරිය

පාඩම් වැඩ අධික නිසා සතියක් ගෙවිලා ගියත් මට ඒ සිදුවීම අමතක වෙලා ගියා. එදත් සිකුරාදා පාන්දර තුනයි. කාමරේ ෆෑන් එක දාලා තිබුණත් ඇඟට දැනුණේ ගිනි පිඹිනවා වගේ දැවෙන උණුසුමක්. මම ෆෑන් එක ඕෆ් කරලා, හුස්මක් ගන්න හිතාගෙන ජනෙල් රෙද්ද මෑත් කරලා එක ජනෙල් පියනක් බාගෙට ඇරියා. අහස අමුතුම අඳුරකින් පිරිලා තිබුණා. වැස්සක් නැතත් කළු වලාකුළු මුළු අහසම වහගෙන. මම ආයෙත් මේසෙන් වාඩි වෙලා විනාඩි දහයක් විතර පාඩම් කරද්දී... එකපාරටම මගේ ජනේලය ගාවින්ම හඬක් ඇහුණා!

කවුරුහරි ගැහැනු කෙනෙක් මරණ බියෙන් වගේ ඇඟ ඇතුළට හුස්ම ගන්නකොට එන "හ්හ්හ්..." ගාන ගැඹුරු හුස්ම ඇදීමේ ශබ්දයක්! මාව මුළුමනින්ම ගැස්සිලා ගියා. මගේ හෘද ස්පන්දනය දෙගුණ තෙගුණ වෙලා ගැහෙන්න ගත්තා. කෑගහලා අම්මාට කතා කරන්න හැදුවත් උගුරෙන් වචන පිටවුණේ නැහැ. පණ නැතිවුණා වගේ වුණා. ටික වෙලාවකින් ඒ හුස්ම හඬ නතර වුණා. මම එක පිම්මට පුටුවෙන් පැනලා, බිම පය නොතියම ඇඳ උඩින් පැනලා ගිහින් කාමරේ සහ එළියේ ලයිට් ඔක්කොම දැම්මා. බිම අඩිය තියන්නත් මට ඒ වෙලාවේ බය හිතුණා. පහුවදා මම මේ ගැන අම්මාට කිව්වා. අම්මා බය වෙලා, මාව පන්සලට එක්කන් ගිහින් බෙල්ලට යන්ත්‍රයක් දැම්මා. "විභාගෙ ළඟ නිසා හිතේ තියෙන බයට දැනිච්ච දේවල් වෙන්න ඇති, නිදහසේ පාඩම් කරන්න" කියලා පන්සලේ හාමුදුරුවෝ කිව්වා. ඒත් මේ හැමදේම වුණේ සිකුරාදා දවස්වලම බව මම කැලැන්ඩරේ ලකුණු කරගත්තා.

තෙවන සිකුරාදා: බිත්තිය අයිනෙන් මැකුණු සෙවණැල්ල

ඊළඟ සිකුරාදා හවස 6.00 ට විතර ලාවට අඳුර වැටීගෙන එද්දී මම උඩ තට්ටුවේ ඉඳන් අර ගල් කන්ද දිහා බලාගෙන හිටියා. ඉර බහින වෙලාවට ඒ කන්දෙන් මොකක්දෝ අමුතු චුම්භක බලයක්, හාස්කමක් විහිදෙනවා වගේ මට දැනුණා. මම පහළට ඇවිත් බුදු පහන තියන්න මල් කඩන්න ගියා. වටපිටාවෙන් කවුරුහරි මා දිහා ඇස් නොසලා බලාගෙන ඉන්නවා වගේ හැඟීමක් මට දැනුණා. ඒත් හිතේ බයට වෙන දේවල් කියලා හිත හදාගෙන මම පහන තියලා, වතුර පයිප්පයෙන් කකුල් දෙක හෝදගෙන ගෙට එන්න හදද්දීම... මගේ කාමරේ බිත්තිය අයිනෙන් එළියෙන් වේගයෙන් සෙවණැල්ලක් ඇදිලා යනවා මම දැක්කා!

මම එක පිම්මට දුවගෙන ගිහින් කාමරේ පිටිපස්සෙන් බැලුවා. කවුරුත්ම නැහැ! මම දුවපු වේගයට ඒ කෙනා කුස්සිය පැත්තෙන් මතු වෙන්නම ඕනේ. ඒත් කිසිම කෙනෙක් නැහැ. ආයෙත් මම බිම බැලුවා. වැස්ස දවස් නිසා හොඳට මඩ තිබුණත් එකම එක අඩි පාරක්වත් නැහැ. බය වැඩි කමට මම දුවගෙන ගිහින් අම්මාව බදාගෙන කෑගහලා ඇඬුවා. මට පිස්සු හැදීගෙන එනවද, නැත්නම් මේ ඇත්තටම අමනුස්ස බලවේගයක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරි වුණා. එළිවෙනකම් පාඩම් කරන මානසික පීඩනය (stress) නිසා දකින දේවල් කියලා හිතපු අම්මා, එදායින් පස්සේ මට රෑ තිස්සේ පාඩම් කරන්න තහංචි දැම්මා.

සිව්වන සිකුරාදා: පෙරේත ගඳ සහ රහස් කසුකුසුව

හතරවෙනි සිකුරාදා හවස 6.00 ට මම කාමරේ පාඩම් කරමින් හිටියේ. ජනේලය වහලා තිබුණත් රෙද්ද සම්පූර්ණයෙන්ම ඈත් කරලයි තිබුණේ. එකපාරටම කිරිඅම්මායි අම්මායි හති දමාගෙන කාමරේට කඩාගෙන බිඳගෙන ඇවිත් ගැස්සිලා වගේ ජනෙල් රෙද්ද කඩාවැටෙන්න පහතට ඇදලා දැම්මා. මම හොඳටම බය වුණා. "ඇයි අම්මේ?" කියලා ඇහුවත් දෙන්නාම මුකුත් කිව්වේ නැහැ.

ටික වෙලාවකින් මම කුස්සියට ගියේ කිරි එකක් හදාගන්න. කුස්සිය ළඟදී මට ඇහුණා කිරිඅම්මා ගැහෙන හඬින් අම්මාට රහසින් කියන දේ: "මම එළියේ ඉඳන් එද්දී කෙල්ලගේ කාමරේ ජනේලේ ගාවින් මහා පිළී ගඳක්, නහය කඩන පෙරේත ගඳක් ආවා බං! ජනේල් රෙද්ද ඇරලා තියෙද්දී කෙල්ලව එළියට හොඳට පේනවා... ඒකයි මම ඉක්මනට ඇවිත් රෙද්ද දැම්මේ..."

ඒ වචන ටික ඇහෙනවත් එක්කම මගේ මුළු ඇඟම හිරිවැටිලා ගියා. කිරි එකත් එපා කියලා මම කාමරේට ආවා. හිතට දැනුණේ මීට කලින් කවදාවත් නොදැනුණු මහා අමුතුම බයක්. ඇඟට පණ නැතිව ගියා.

පස්වන සිකුරාදා: කළු ගවුමේ මාරක වශීකෘතය

බය වැඩි කමටම එදා රෑ මම කලින්ම නිදාගන්න ගියා. අම්මා ඇවිත් ජනෙල් ඔක්කොම ලොක් කරලා, පිරිත් දාලා, කාමරේ දොරත් එළියෙන් ලොක් කරලයි ගියේ. මට පැය දෙකක් විතර නින්ද ගියා. ඒත් පාන්දර 3.00 ට විතර මට එකපාරටම ඇහැරුණා. හිතට අමුතුම අසහනයක් දැනුණා. පාඩම් කරන්න හිතාගෙන මේසෙන් වාඩි වුණත් ඔළුව මොට වෙලා වගේ කිසිම දෙයක් මතක හිටියේ නැහැ.

එතකොටම මට මතක් වුණා මීට ගොඩක් කාලෙකට කලින් මම ආසාවට අරන් අල්මාරියේ දාලා තිබුණු කළු පාට ලස්සන ගවුමක්. ඒක කළු පාට, සුදු පාටින් මල් වැලක් ගියපු, බෙල්ල ළඟටම වැහුණු, අත්දිග කොට ගවුමක්. කවදාවත් අඳින්න නොහිතුණු ඒ ගවුම මම අල්මාරිය ඇරලා අරගෙන පාන්දර තුනයි ගාණට කණ්ණාඩියෙන් ඇඟට තියලා බැලුවා. මගේ හිත ඒ ගවුමට අසාමාන්‍ය විදියට ඇදිලා ගියා. මම කාටවත් නොදැනෙන්න ඒ වෙලාවෙම ඒ කළු ගවුම ඇඳගත්තා.

ඊළඟ තත්පරයේදී මගේ හිතට ආවේ මහ අමුතුම අදහසක්. "හැමදාම ගේ ඇතුළේ ඉඳන් බය වෙන එකේ, මම එළියට ගිහින් රෑ අහස බලනවා... මොකා ආවත් මම අද මුහුණ දෙනවා..." කියලා හිතට ආවේශයක් වගේ ආවා. අම්මා, තාත්තා, නංගිලා දෙන්නා හොඳටම නිදි. මම දොරේ අගුල සද්ද නැතුව ඇරගෙන මිදුලට බැස්සා. වැස්සට පස්සේ පරිසරය හරිම සුවඳයි. අහසේ ලස්සනට හඳ පායලා. සීතල හුළඟ හමනවා. ඒත් ඒ නිස්කලංක බව වැඩි වෙලාවක් තිබුණේ නැහැ... මම එළියට ආපු තත්පරයේ ඉඳන් කවුරුහරි මහ අමනුස්ස බැල්මකින් මා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා කියලා මට ඉවෙන් වගේ දැනුණා!

මට මතක් වුණා කිරිඅම්මා කියපු පෙරේත කතාව. "මමත් රාක්ෂ ගණයේ... අපේ අම්මාත් අර ගලේ ඉන්න රැකවලියව දැක්කා නම්, මටත් පුළුවන් මේ කවුද කියලා බලාගන්න..." කියලා හිතලා මම බය නැති ගාණට පස්ස හැරෙන්නේ නැතුවම ඉස්සරහට අඩිය තිබ්බා. මගේ පස්සෙන්ම කවුදෝ අඩි තියමින් එනවා මට දැනෙනවා. මගේ පපුව ගැහෙන සද්දේ මටම ඇහෙනවා. මම නතර නොවී ගියේ අපේ වත්තේ කෙළවරේ තියෙන ගැඹුරු ලිඳ පැත්තටයි. මම ලිඳ ළඟටම ආවා. ඇඟ ඇතුළෙන් මහා භීෂණයක් මතු වෙද්දී, පස්සෙන් ආවේ කවුද කියලා හැරිලා බලන්න හදනවත් එක්කම... කවුරුහරි මාව තල්ලු කළා වගේ මම එකපාරටම බිමට ඇදගෙන වැටුණා! මගේ මූණයි බෙල්ලයි මොකේදෝ තදින් වැදුණා... දැඩි වේදනාවක් එක්කම මගේ ඇස් අන්ධකාර වෙලා මම සිහිසුන් වුණා!

සෙනසුරාදා උදෑසන: මරණයේ දොරකඩින් නැවත පැමිණීම

මම ඇස් අරිද්දී මම හිටියේ මගේ ඇඳ උඩ. වටේටම අම්මා, තාත්තා, නංගිලා දෙන්නා, කිරිඅම්මා විතරක් නෙවෙයි, එහා ගෙදර නැන්දලා සහ අයියප්පලා පවා භීතියෙන් මුහුණු සුදුමැලි කරගෙන බලාගෙන ඉන්නවා. මගේ ඇඳුම් මාරු කරලා තිබුණා. කකුල් දෙකේ නියපොතු අස්සේ මඩ පිරිලා. කණ්ණාඩියෙන් මූණ බලද්දී මටම මගේ පෙනුම දැකලා කෑගැහුණා. සුදුවට තිබුණු මගේ මුළු මුහුණම කළු ගැහිලා, ලේ කැටි ගැහිලා වගේ තැලිලා තිබුණා. නළල නිල් වෙලා, නහය හීරිලා, බෙල්ලේ මොකක්දෝ උල් දෙයක් ඇනිලා තුවාල වෙලා!

මොහොතකින් තාත්තා කාර් එකෙන් ගෙදරට කැඳවාගෙන ආවේ අපේ මුත්තාගේ මල්ලිව. මුත්තාගෙන් පස්සේ අපේ පරම්පරාවේ මන්ත්‍ර ගුරුකම් සහ අදෘශ්‍යමාන ශාස්ත්‍රය දැනගෙන හිටියේ මේ පොඩි මුත්තා විතරයි. මුත්තා මගේ ළඟින් වාඩි වෙලා, අම්මලාට මාව අල්ලන්නේ නැතුව අයින් වෙන්න කියලා මගේ අත අල්ලගෙන මන්ත්‍ර ජප කරන්න ගත්තා. දෙතුන් වතාවක් මතුරලා මගෙන් ඇහුවා "ඇඟට අමුත්තක් දැනෙනවද?" කියලා. මම "නැහැ" කියලා ඔළුව වැනුවා.

ඊටපස්සේ මුත්තා අඳුන බලලා, ගැඹුරු හුස්මක් හෙළලා තාත්තාව ළඟට අරන් මෙහෙම කිව්වා: "මේ අහපන් පුතා... ගොඩාක් අය මේ වගේ අසිහියෙන් ගිහින් ජීවිත නැති කරගන්නවා. වැව්වල ගිලෙනවා, ළිංවලට පනිනවා. මේ ළඟදිත් කැම්පස් එකේ කොල්ලෙක් නිවාඩුවට ඇවිත් සොහොනේ ගහක එල්ලිලා මැරුණේ ඔය විදියට අසිහියෙන් පාරවල් දිගේ ගිහිල්ලා. මේ කෙල්ලටත් වැටිලා තියෙන්නේ එසේ මෙසේ බැල්මක් නෙවෙයි... මහා දරුණු පෙරේත බැල්මක්! ඒකයි කෙල්ල ලෙඩ වුණේ, ඇඟට පණ නැති වුණේ..."

එතකොට මම වෙවුලන හඬින් මුත්තාගෙන් ඇහුවා, "එතකොට මුත්තpeace, එදා පාන්දර මගේ ජනේලේ ළඟ හූල්ලපු ඒ ගෑනු කෙනා කවුද?" කියලා.

මුත්තා මගේ ඔළුව අතගාලා කිව්වේ මගේ මුළු ඇඟම සීතල කරවන කතාවක්: *"ඒ මේ දැරිවිගේ පෙර පිනකට මේ පරම්පරාවම රකින අර ගල් කන්දේ ඉන්න රැකවලිය! එදා රෑ ඒ හුස්ම උඩට ඇදලා තියෙන්නේ උඹ එයාව දැක්කා කියලා බය වෙලා. මොකද එයාලට අවසර නැහැ මිනිස්සුන්ට පේන්න ඉන්න. එයා හැමදාම රෑට මේ වත්ත මැදින් යනවා. අපේ පරණ මිනිස්සු ඒක දන්නවා. උඹලා රාක්ෂ ඝණයේ නිසා උඹලට ඒ ඇත්තන්ව දැනෙනවා වැඩියි.

පෙරේතයෝ මහා පෙරේතයි කළු පාටටයි සුදු පාටටයි. උඹ අර කළු සුදු ගවුම ඇඳගත්ත ගමන් පෙරේතයා උඹට වශී වෙලා, උඹව අසිහියෙන් ලිඳ ළඟට ඇදගෙන ගියා බිලිගන්න. උඹ ලිඳට පනින්න තප්පරයක් තියෙද්දී උඹව පිටිපස්සෙන් තල්ලු කරලා බිම දැම්මේ අර රැකවලිය! එයා උඹව බිම නොදැම්මා නම්, අද උඹේ මිනිය තියෙන්නේ අර ගැඹුරු ලිඳ පතුලේ! උඹේ නළල වැදුණේ ලිඳේ කොන්ක්‍රීට් ගැට්ටේ. බෙල්ලේ ඇනුණේ කටු පඳුරක්."*

මුත්තා මගේ ඔළුවේ තෙල් ගාලා, ආරක්ෂක නූලක් දාලා අවවාද කළා: "ආයේ කවදාවත් රෑට තද සුවඳ විලවුන්, පවුඩර් ගාන්න එපා! රෑට අහස බලන්න තනියම මිදුලට බහින්න එපා! උඩ තට්ටුවේ ඉඳන් ඉර බහින වෙලාවට තනියම අර ගල් කන්ද දිහා බලාගෙන ඉන්න එපා! කළුම කළු ඇඳුම් අඳින්න එපා!"

පස්සේ මම දැනගත්තේ, එදා පාන්දර අම්මා මාව බලන්න කාමරේට එද්දී මම නැති නිසා මුළු ගෙදරම කලබල වෙලා, එහා ගෙදර අයත් එක්ක ටෝච් ගහගෙන හොයද්දී තමයි තාත්තයි අයියප්පයි මාව ලිඳ ළඟ සිහි නැතුව වැටිලා ඉන්නවා දැකලා තියෙන්නේ. මගේ ඇඟම අයිස් වගේ සීතල වෙලා, මම ඇඳන් හිටපු කළු ගවුම මඩෙන් සහ වතුරෙන් තෙත් වෙලා තිබුණා. තාත්තා මාව උස්සන් එද්දී අම්මා හිතලා තියෙන්නේ මම මැරිලා කියලා; අම්මා එතනම සිහිනැති වෙලා වැටිලා. ඒ මිනිස්සු මා නිසා විඳපු දුක මට කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ.

එදායින් පස්සේ මම කවදාවත් රෑට තනියම පාඩම් කළේවත්, මිදුලට බැස්සේවත් නැහැ. අදටත් පොඩි සද්දෙකටත් මගේ පපුව ගැහෙනවා.

මේක මගේ ජීවිතේ සිදුවූ සත්‍යම සිදුවීමක්. මිථ්‍යාවන් පැත්තකින් තිබ්බත්, අදටත් අපේ ඇසට නොපෙනෙන අදෘශ්‍යමාන ලෝකයක් සහ අමනුස්ස බලවේග මේ පොළොව මත සැරිසරනවා. විශේෂයෙන්ම ගැහැනු ළමයි තමන්ගේ ආරක්ෂාව ගැන හිතන්න ඕනේ. අපි නොදැනුවත්ව කරන පොඩි වැරැද්දක් වුණත් අමනුස්ස බැල්මක් වැටෙන්න හොඳටම ප්‍රමාණවත්. පෙනෙන ලෝකය වගේම නොපෙනෙන අදෘශ්‍යමාන ලෝකයෙනුත් හැමෝම නිතරම පරිස්සම් වෙන්න!