අදෘශ්යමාන හස්තය
සෑම මනුෂ්යයෙකුගේම ජීවිතයේ කිසියම් හෝ "Turning point" එකක් හෙවත් හැරවුම් ලක්ෂයක් තිබේ. මගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් මගකට යොමු කළ ඒ බියකරු සත්ය සිදුවීම දිග හැරෙන්නේ 2007 වර්ෂයේ ගාල්ල ප්රදේශයෙනි.
එකල මම සාමාන්ය පෙළ විභාගයට ලෑස්ති වෙමින් සිටියෙමි. අබුඩාබි වල රැකියාවක නිරත වූ මගේ ලොකු අම්මා හදිසියේම අසනීප වී ලංකාවට පැමිණියාය. ඇයගේ රෝගය කුමක්දැයි මා හෝ මගේ අම්මා දැන සිටියේ නැත. සියලු දේ මෙහෙයවනු ලැබුවේ මගේ පුංචි අම්මා විසිනි. ලොකු අම්මා දිනෙන් දින දුර්වල වන්නට වූ අතර, ඇයගේ වැඩිදුර වෛද්ය පරීක්ෂණ සඳහා ගාල්ලට යාමට පුංචි අම්මා මට ද ඇරයුම් කළාය. විභාගය අවසන් වී නිදහසේ සිටි නිසාත්, ගාල්ලේ පැරණි වලව්වට යාමට තිබූ කැමැත්ත නිසාත් මම එයට එකඟ වීමි.
පුංචි අම්මාගේ සැමියාගේ පරම්පරාවට අයිති මේ වලව්ව පෘතුගීසි ලන්දේසි යුගයට අයත් අතිවිශාල එකකි. එහි මැද මිදුලක් සහ කාමර හයක් තිබූ අතර, ඉන් එක් කාමරයක් ආගමික කටයුතු සඳහාම වෙන් කර තිබුණි. එහි ඉන්දියාවේ සිට පැමිණෙන "බාවා" වරුන් නවාතැන් ගත්හ. මේ පවුල මුස්ලිම් ජාතිකයන් වූ අතර, එම කාමරය කොළ පැහැති කොඩිවලින් යුත් අමුතුම පෙනුමක් ගත්තේය.
නමුත් 2007 අප ගාල්ලට යන විට එම පැරණි වලව්ව කඩා අලුතින් මහල් නිවසක් හදමින් තිබුණි. ඒ නිසා ඔවුන් ජම්බුගොඩ ප්රදේශයෙන් කුලියට ගත් නිවසක නතර වීමට අපට සිදු විය. එම නිවස ඉතාම අඳුරු පාළු එකකි. මිදුලේ දකුණු පස ඇති විශාල අඹ ගස නිසා මුළු වත්තම තිබුණේ අඳුරේය.
කරාපිටිය රෝහලේදී දැනගන්නට ලැබුණේ ලොකු අම්මාගේ බඩේ ගෙඩියක් ඇති බවත් එය සැත්කමකින් ඉවත් කළ යුතු බවත්ය. ලොකු අම්මා රෝහල් ගත කළ දිනයේ මම සහ නංගී නිවසේ තනි වූවෙමු. පාලුව මකා ගැනීමට මම මිදුල අතුගෑමට පටන් ගතිමි. අඹ ගස අසල තිබූ කොටුදැල් වැටක් මම ඉවත් කර අතුගාමින් සිටියදී, එක්වරම පිටුපසින් කවුරුන් හෝ උසක සිට බිමට පනින හඬක් ඇසුණි. මම ගැස්සී හැරී බැලුවත් එහි කිසිවෙකු සිටියේ නැත. මගේ නළලතින් දාඩිය වැක්කෙරෙන්නට වූ අතර මම වහා ගේ ඇතුළට දිව ගියෙමි.
පසුදින මම මගේ ජංගම දුරකථනයෙන් නිවසේ සිටි කුඩා දැරියන් දෙදෙනෙකුගේ ඡායාරූපයක් ගත්තෙමි. පසුව එම ඡායාරූපය බලද්දී මම භීතියට පත් වීමි. එහි සිටි දරුවා අසල බිත්තියේ තවත් කුඩා දරුවෙකුගේ සෙවනැල්ලක් තිබූ අතර එහි ඉණෙන් පහළ කොටස සර්පයෙකුගේ මෙන් විය. එම දරුවා තනිවම කතා කරන විට තවත් දරුවෙකුගේ හඬවල් ඇසෙන බව මට ඒ මොහොතේ සිහි විය. මම වහා එම නිවැසියන්ට ඒ පිළිබඳව පැවසුවෙමි.
දින කිහිපයකට පසු මට දරුණු හිසරදයක් සහ කෑම අරුචියක් ඇති විය. පුංචි අම්මා රෝහලේ සිට ලේ තැවරුණු රෙදි බෑගයක් රැගෙන ආවාය. මම ඒවා සේදීමට සූදානම් වන විට මගේ අතට හසු වූයේ රුධිරයෙන් පෙඟී ගිය බෙඩ්ෂීට් එකකි. එය දැක මට ඉබේම ඇඬුම් ආවේය. මගේ ලොකු අම්මා කෙතරම් වේදනාවක් විඳිනවා ඇත්දැයි මට සිතුණි. මම කඳුළු වක්කරමින් ඒවා සෝදා දැමුවේ ඇයට ඉක්මන් සුවය පතාය.
එදින සිකුරාදා දවසකි. අසල්වැසි නිවසක අතිශයින් හයියෙන් ආගමික වක්තෘවරුන්ගේ හඬ රේඩියෝවෙන් දමා තිබුණි. මට එය දරාගත නොහැකි වූ අතර දරුණු හිසරදයක් ඇති විය. එදින රාත්රී හතට පමණ මගේ සිරුර වෙව්ලන්නට වූ අතර මම වියරුවෙන් මෙන් හිනා වෙන්නට ගතිමි. මට මාව පාලනය කරගත නොහැකි විය. පසුව දැනගන්නට ලැබුණේ මා එසවීමට දස දෙනෙකු උත්සාහ කළත් නොහැකි වූ බවයි.
එතැන් පටන් මගේ හැසිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. මම ඇස් ලොකු කරගෙන ගෙදර අයව බිය කළ අතර වැඩිපුරම සිටියේ කුස්සියේය. දිනක් මා ඇඳ සිටි බැනියම ගැලවූ විට මගේ සිරුර පුරා බල්ලෙකුගේ මෙන් කළු පැහැති රෝම පිරී තිබුණි. ගේ ඇතුළේ විවිධ සෙවනැලි ඇවිදිනවා මට පෙනුණි. එක් අවස්ථාවක සුදු ඇඳුමක් ඇඳගත් ලස්සන දැරියක් කෑම මේසය අසල වාඩි වී සිටිනවා මම දුටුවෙමි. මට මනෝවිකාරයෙන් මෙන් ලොකු අම්මා මිය නොයන බවත්, ඇය මිය යන වේලාව තවම පැමිණ නැති බවත් කියවුණි. මගේ මේ අසනීපයත්, ලොකු අම්මාගේ රෝගී තත්ත්වයත් අතර යම් ගුප්ත සබඳතාවක් ඇති බව කාටත් වැටහුණි.
අවසානයේ ඔවුන් ඉන්දියාවේ සිට පැමිණි බාවා වරුන් තිදෙනෙකු ගෙන්වා මාව පරීක්ෂා කළහ. ඔවුන් පැවසුවේ ලොකු අම්මාව මරා දැමීම සඳහා කවුරුන් හෝ විසින් "තුන්කුළුඳුල්" දැරියකගේ ආත්මයක් එවූ බවත්, මගේ මනස දුර්වල බැවින් එය මට වැහී ඇති බවත්ය. ඔවුන් යන්ත්රයක් දැමීමට රුපියල් 50,000ක් ඉල්ලා සිටි අතර, පුංචි අම්මා මගේ අම්මාට දන්වා එම මුදල ලබා ගත්තාය. නමුත් ඔවුන් කළ දෙයින් මට සුවයක් නොවීය.
අවසානයේ මගේ අම්මා මාව බදගිරියේ සිටි "මෑණි අම්මා" නම් ප්රසිද්ධ ආරූඪ වරම් ඇත්තියක් වෙත ගෙන ගියාය. ඇය මාව පරීක්ෂා කර පවසා සිටියේ මා තුළ ඇති යම් විශේෂ ශක්තියක් පාලනය කිරීමට අර බාවා වරුන් විසින් මගේ කරට යන්ත්රයක් දමා ඇති බවයි. "තව ටික දවසක් හිටියා නම් මේ ළමයා ඉවරයි" ඇය පැවසුවාය. ඇය මගේ කරේ තිබූ යන්ත්රය කපා ඉවත් කර ඇප නූලක් බැන්දාය.
තොවිලය සඳහා හම්බන්තොටින් නිවසක් කුලියට ගෙන කටයුතු සූදානම් කෙරිණි. එදින රාත්රී 12 පසුවී බෙර හඬ මැද මාව කතා කරවීමට උත්සාහ කළහ. මගේ දෑත්වල ඇඟිලි අමුතු ලෙස නියපොතු මැණික් කටුව දෙසට නැමෙන ආකාරයෙන් විකෘති විය. මෑණි අම්මා පැවසුවේ මගේ කට වසා ඇති බැවින් නම පැවසිය නොහැකි බවයි. අවසානයේ බිලි පූජාවක් සහ විවිධ වත්පිළිවෙත්වලින් පසු මා සුව විය.
නමුත් මට සම්පූර්ණ නිදහස ලැබුණේ නැත. දිනක් මම අමුතුම සිහිනයක් දුටුවෙමි. අපේ මහගෙදර වැහි පීල්ලෙන් වතුර වැටෙන තැනට පැමිණ කුකුළෙකු බිලි දෙන ලෙස එහිදී මට පණිවිඩයක් ලැබුණි. අම්මා මේ ගැන බිය වුවත්, මගේ ඉල්ලීම පරිදි ඇය එයට කැමති වූවාය. මම මහගෙදරට ගොස් සුදු ඇඳුමක් ඇඳ සියලු ආභරණ ගලවා, වැහි වතුර වැටෙන තැනට ගොස් මගේ දෑතින්ම කුකුළාගේ ගෙල කඩා දැමුවෙමි. ඒ මොහොතේ මට අමුතුම මහා බලයක් දැනුණි. අම්මා පැවසුවේ ඒ මොහොතේම කහ පාට පූසෙකු පැමිණ ලේ ලෙවකා අතුරුදන් වූ බවයි. එතැන් පටන් මගේ ගතට සහ සිතට මහත් සහනයක් දැනුණි.
කාලය ගෙවී ගියේය. ලොකු අම්මා පිළිකා රෝගයෙන් පීඩා විඳ 2010 අප්රේල් මාසයේදී මෙලොව හැර ගියාය. ඇය මිය යාමට පෙර මගේ පුංචි අම්මා සහ අසල්වැසියා එක්ව ලොකු අම්මාගේ දේපළ වංචා කර ගත්හ. ලොකු අම්මාගේ බෙහෙත් මාරු කර ඇයව මරා දැමූ බවට පසුව කටකතා පැතිරුණි. පුංචි අම්මා මගේ අම්මාට එරෙහිව ලොකු අම්මාගේ සිත දූෂණය කළාය. අවසානයේ ලොකු අම්මා අප කෙරෙහි වෛරයෙන් මිය ගියාය.
2022 වර්ෂයේදී මම ප්රසිද්ධ බෞද්ධ විහාරයකදී මා සතු ඒ ගුප්ත හැකියාව කුමක්දැයි හඳුනා ගතිමි. අද මම යම් ගුප්ත කටයුතුවල නිරත වන අතර අම්මා දැන් එයට බාධා කරන්නේ නැත. පුංචි අම්මා කළ පව්වලට ඇයට දඬුවම් ලැබෙනු මම බලා සිටිමි. ඇය අසල්වැසියා සමඟ එක්වී නිවස වටා විවිධ විනකට්ටු කර තිබූ නිසා ඇයට ඒ නිවසේ සිටීමට නොහැකි වී එය විකුණා දැමීමට සිදු විය.
මගේ ලොකු අම්මාට වූ අසාධාරණයට සාධාරණයක් කිරීමට දිනක මට අවස්ථාව ලැබෙනු ඇත. ඇය කෙරෙහි ඇති ආදරය අදටත් මගේ හදවතේ පවතී. මේ කතාව මගේ ජීවිතයේ අඳුරු මෙන්ම අතිශය තීරණාත්මක පරිච්ඡේදයකි.
- නිමි -