කළු කුමාර බැල්ම

කතාව ආරම්භ වන්නේ රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ, කලවාන ප්‍රදේශයට ආසන්නව පිහිටි පැරණි රබර් වත්තක කෙළවරක තිබූ වලව් පන්නයේ නිවසකිනි. මගේ නම කසුන්. අපි පදිංචිව සිටියේ අපේ පියාගේ මහගෙදරයි. වටේටම පැතිරී තිබුණේ අක්කර ගණනක් පුරා විහිදුණු රබර් වත්තකි. හවස් වනවිට රබර් ගස් අතරින් වැටෙන මීදුම සහ පාලුව ඕනෑම කෙනෙකුගේ හිතට බියක් ගෙන දෙන සුලුය. නමුත් අපට එය පුරුදු වී තිබුණි. ගැටලුව පටන් ගත්තේ මගේ බාල නැගණිය, 'සදිනි' සමඟිනි.

සදිනි ඉතාම කෙළිලොල්, විශ්ව විද්‍යාලයට යන්න බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි දරුවෙකි. දිනක් හවස් වරුවේ ඇය වත්තේ කෙළවරේ ඇති දොළ පාරට ගියා නාන්නටය. සාමාන්‍යයෙන් අපේ අම්මා හවස 6න් පස්සේ දොළට යන්න දෙන්නේ නැත. "කාල වේලාව හොඳ නැහැ දුවේ" කියලා අම්මා නිතරම කියන්නීය. එදා සදිනි එද්දී හොඳටම රෑ වී තිබුණි. එනකොට ඇය හිටියේ වෙව්ල වෙව්ලයි. ඇය කිව්වේ "අයියේ, කවුදෝ මගේ පස්සෙන් ආවා වගේ දැනුනා.. ඒත් හැරිලා බලද්දි කවුරුත් හිටියේ නැහැ" කියලාය. අපි හිතුවේ ඇය බය වී කියාය.

නමුත් ඊළඟ දවසේ ඉඳන් ගෙදර අමුතු දේවල් වෙන්න ගත්තා. ගෙදර ඇතුළේ, විශේෂයෙන්ම සදිනිගේ කාමරය පැත්තෙන් අපැහැදිලි දුගඳක් එන්න පටන් ගත්තා. ඒක හරියට පරණ වෙච්ච මස් හෝ කුණු වූ මල් සුවඳක් වැනිය. අපි මුළු ගෙදරම හේදුවා, ඒත් ඒ ගඳ යන්නේ නැත. රෑට සදිනි නින්දෙන් කෑ ගහන්න පටන් ගත්තාය. ඇය කියන දේවල් අපිට තේරුනේ නැත. සමහර වෙලාවට ඇය බිත්තිය දිහා බලාගෙන පැය ගණන් ඉන්නීය. "ඇයි නංගි?" කියලා ඇහුවම ඇය ගැස්සිලා බලලා "කවුරුත් නෑ අයියේ... එයා එතන හිටියා" කියලා රහසින් කියන්නීය.

වඩාත්ම භයානකම දේ වුණේ සතියකට විතර පස්සේය. දවසක් රෑ අපි කෑම කන්න ලෑස්ති වෙද්දී, සදිනි බත් පත දිහා බලාගෙන ඉඳලා එකපාරටම ඒක වීසි කළාය. ඇගේ ඇස් රතු වී තිබුණි. කටහඬ වෙනස් වෙලා වගේ අපිට දැනුනා. "මට මේවා එපා... මට ඕන පුච්චපු දේවල්..." කියලා ඇය කෑගැහුවාය. තාත්තා ඇවිත් සදිනිව අල්ලගත්තම ඇය තාත්තාව තල්ලු කළේ පිරිමියෙක්ටවත් කරන්න බැරි හයියකිනි. එදා තමයි අපි තේරුම් ගත්තේ මේක සාමාන්‍ය ලෙඩක් නෙවෙයි කියලා. ලංකාවේ ගැමි විශ්වාසය අනුව යම් අදෘශ්‍යමාන බැල්මක් ඇයට වැටිලා තිබුණි.

තාත්තා තීරණය කළා ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ට කියලා පිරිත් නූලක් දාන්නට. ඒත් හාමුදුරුවෝ ගෙදරට ඇවිත් පිරිත් කියද්දී සදිනි කාමරේ දොර වහගෙන හයියෙන් හිනාවෙන්න පටන් ගත්තාය. ඒ හිනාව අපේ ඇඟේ ලේ වතුර කරන තරම් භයානකයි. ඒක ගැහැණු ළමයෙක්ගේ හිනාවක් නෙවෙයි. හාමුදුරුවෝ යද්දී තාත්තට කිව්වේ, "මහත්තයෝ, මේක මට තනියම කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි. හරි හමන් යකැදුරු මහත්තයෙක් හොයාගන්න වෙයි" කියලයි.

අපි දන්නා හඳුනන මාර්ගයකින් ප්‍රසිද්ධ ගුරුන්නාන්සේ කෙනෙක්ව සොයා ගත්තා. එතුමාගේ නම 'සුමනදාස ගුරුන්නාන්සේ'. ඔහු නිකම්ම බොරුකාරයෙක් නෙවෙයි, පරම්පරාවෙන් ශාස්ත්‍රය ගෙනාපු කෙනෙක්. එතුමා ගෙදරට එනකොටම වෙලාව රෑ 9 පහු වෙලා. ඔහු ගෙදරට ඇතුළු වුණේ නිකන් නෙවෙයි, වටපිටාව හොඳට ඉව කරලා බලලාය. ගෙදරට ගොඩ වුණු ගමන් ඔහු කිව්වේ "මේ ගෙදර හරිම බරයි. හුස්ම ගන්නත් අමාරු තරම් පීඩනයක් තියෙනවා" කියලාය.

සදිනි හිටියේ කාමරේට වෙලාය. ගුරුන්නාන්සේ කාමරේට යද්දී සදිනි ඇඳ උඩ වාඩි වෙලා බිම බලාගෙන හිටියාය. ඔහු ළඟට ගිහින් "දුවේ" කියලා talk කළා විතරයි, සදිනි ඔළුව උස්සලා ඔහු දිහා බැලුවේ ඝාතකයෙක් දිහා බලනවා වගේය. ඇගේ ඇස්වල තිබුණු ඒ බැල්ම මට කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැත. ගුරුන්නාන්සේ කලබල වුණේ නැත. ඔහු මතුර මතුර දෙහි ගෙඩියක් අරගෙන ඇගේ නළලට තිබ්බාය. ඒ මොහොතේ සදිනිගේ මුළු ඇඟම ගැහෙන්න පටන් ගත්තාය. "තොට මාව අල්ලන්න බැහැ... මම යන්නේ නෑ..." කියලා ඇය ගොරහැඩි කටහඬකින් කෑ ගැහුවාය.

ගුරුන්නාන්සේ එළියට ඇවිත් තාත්තට කරුණු පැහැදිලි කළා. "මහත්තයෝ, මේ දරුවට ලොකු බැල්මක් තියෙනවා. මේක නිකන් පෙරේත දෝෂයක් නෙවෙයි. මේක ඊට වඩා බලගතු යක්ෂ බැල්මක්. 'කළු කුමාර දිෂ්ටිය' එක්ක තව පහත් බලවේගයක් එකතු වෙලා තියෙනවා. දරුවා තනියම දොළ පාරට ගිය වෙලාවේ තමයි මේක සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ. මේක සාමාන්‍ය නූලකින් අයින් කරන්න බැහැ. අපි ලොකු තොවිලයක් නටන්න වෙනවා. දින හතක් ඇතුළත 'ගර යකා' ශාන්තිකර්මය එක්ක රීරි යකාට පුද පූජාවක් තියන්න ඕන."

තොවිලය දා ගත්තේ ඊළඟ සෙනසුරාදාටය. ඒ වෙනකොට සදිනිගේ තත්ත්වය තවත් නරක අතට හැරුණාය. ඇය කෑම ගැනීම සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කළාය. වතුර ටිකක් බොන්න දුන්නත් වීසි කරනවාය. රෑට ගෙදර වහල උඩ කවුරුහරි ඇවිදිනවා වගේ සද්ද ඇහෙන්න ගත්තාය. බල්ලන් අමුතු විදිහට උඩු බුරන්න පටන් ගත්තාය. ඒ දවස් ටිකේ අපේ ගෙදර තිබුණේ මළ ගෙදරකට වඩා අන්ත පාලු ගතියකි. හැමෝම හිටියේ බයෙන්. ගුරුන්නාන්සේ කිව්වා තොවිලය දවසේ රෑ 12 වෙනකොට තමයි ලොකුම සටන තියෙන්නේ කියලා. ඒ වගේම ඔහු අනතුරු ඇඟෙව්වා, "මහත්තයෝ, තොවිලය වෙලාවේ මොන දේ වුණත් දරුවා දිහා බලලා පවු වෙන්න එපා. අන්න ඒ දුක තමයි යක්ෂයාගේ කෑම" කියලා.

සෙනසුරාදා දවස උදා වුණා. වත්තේ ඉඩකඩ ඇති තැනක 'තටුව' හදන්න පටන් ගත්තා. ගොක්කොළ, කෙසෙල් බඩ, පුවක් මල් පාවිච්චි කරලා හදන මේ සැරසිලි හරිම සංකීර්ණයි. ගුරුන්නාන්සේලා පස් දෙනෙක් විතර ආවා. බෙර කාරයෝ, නැට්ටුවෝ ඔක්කොම ලෑස්ති වුණා. සවස 6 වෙද්දී මුළු වත්තම දුම්මල සුවඳින් සහ පොල් තෙල් පහන් සුවඳින් පිරිලා ගියා.

සදිනිව සුදු ඇඳුමක් අන්දලා වීදිය ඉස්සරහින් පැදුරක වාඩි කෙරෙව්වා. මුලදී ඇය නිහඬව හිටියත්, බෙර හඬ පටන් ගන්නකොටම ඇය නොසන්සුන් වෙන්න පටන් ගත්තාය. යක් බෙරයේ ඒ ගැඹුරු හඬ හදවතටම වදිනවා වගේය. බෙර පද වැටෙද්දී සදිනිගේ ඔළුව ඉබේම කැරකෙන්න ගත්තාය. ගුරුන්නාන්සේලා මන්ත්‍ර ජප කරමින් දුම්මල කබලට දාද්දී මහා ගිනි ජාලාවක් උඩට විසි වුණාය. ඒ එළියෙන් සදිනිගේ මූණ පෙනුනේ ඉතාම විකෘති වෙලාය.

රෑ 9 පහු වෙද්දී තොවිලයේ සැර වැඩි වුණාය. සදිනි එකපාරටම පැදුරෙන් නැගිටලා නටන්න පටන් ගත්තාය. ඒක සාමාන්්යැ නැටුමක් නෙවෙයි. ඇය බෙර පදයට හරියටම අඩි තිබ්බාය. පිරිමියෙක් වගේ හයියෙන් අඩි තියමින්, ඇස් ලොකු කරගෙන ඇය ගුරුන්නාන්සේ දිහා බලාගෙන හිටියාය. "තෝ මාව එලවන්නද හදන්නේ? මම යන්නේ නෑ... මේ ඇඟ මගේ..." කියලා ඇය බෙර සද්දෙටත් වඩා හයියෙන් කෑ ගැහුවාය. එතන හිටපු අපේ ඥාතීන් සමහරෙක් බයටම ගේ ඇතුළට දිව්වාය.

වෙලාව රෑ 12ට ළං වුණා. මෙය තමයි 'මහසොන් සමයම'. ගුරුන්නාන්සේ කළු කුකුළෙක් අතට ගත්තාය. සදිනි දැන් හිටියේ වෙව්ල වෙව්ලයි. ඇය කටින් සෙම දාන්න පටන් ගත්තාය. ගුරුන්නාන්සේ අතේ තිබුණු වේවැල් කෝටුවෙන් ඇයට තර්ජනය කරමින් ප්‍රශ්න කරන්න පටන් ගත්තාය. "කවුද යකෝ තෝ? කාගේ අවසරෙන්ද ආවේ?" ගුරුන්නාන්සේගේ හඬ මුළු පළාතම දෙවනත් කළාය. සදිනි, එහෙමත් නැතිනම් ඇගේ ශරීරයේ සිටි යක්ෂයා, තමන් කවුද කියලා කියන්න පටන් ගත්තාය. ඒ කටහඬ අහද්දී මගේ ඇඟේ මයිල් කෙළින් වුණාය. ඇය කිව්වේ මීට අවුරුදු ගාණකට කලින් මේ වත්තේ බෙල්ල වැල දාගෙන මැරුණු කම්කරුවෙක් ගැනයි.

"මට බඩගිනියි... මට ලේ ඕන..." යක්ෂයා ඉල්ලන්න පටන් ගත්තාය. ගුරුන්නාන්සේ දුම්මල පාරක් ගහලා "තොට ලේ දෙන්නම්, හැබැයි මේ ඇඟ දාලා යන්න ඕන" කියලා පොරොන්දු කරගත්තාය. ඒ වෙලාවේ ඇතිවුණු වාතාවරණය වචනයෙන් කියන්න බැරි තරම් බයජනකයි. ගස්වල අතු පවා හෙලවෙන්නේ නැති මහා අද්භූත නිහඬතාවයක් වටේම තිබුණාය. බෙර සද්දය විතරයි ඇහුනේය.

තොවිලයේ අවසාන භාගය එළැඹුණේ පාන්දර යාමයේයි. ගුරුන්නාන්සේ සදිනිගේ හිස මත තැබූ කුකුළා බිලි දෙන බවට පොරොන්දු වී, ඒ වෙනුවට පුහුල් ගෙඩියක් කපන්න සූදානම් වුණාය. යක්ෂයා දිවුරුවා ඇඟ දාලා යන්නම් කියලාය. "මම යනවා... මම යනවා... හැබැයි මට පාර පෙන්නපන්" කියලා සදිනි කෑ ගැහුවාය. ගුරුන්නාන්සේ කිව්වා "වත්තේ මායිමේ තියෙන මහ ගහේ අත්තක් කඩාගෙන පලයන්" කියලාය.

මේ මොහොතේ මුළු සභාවම හුස්ම හිර කරගෙන බලාගෙන හිටියාය. ගුරුන්නාන්සේ මතුර මතුර පුහුල් ගෙඩියට කඩුවෙන් කොටද්දී, සදිනි මහ හයියෙන් කෑ ගහගෙන බිම ඇදගෙන වැටුණාය. ඒ එක්කම අපේ වත්තේ කෙළවරේ තිබුණු විශාල කොස් ගහේ ලොකු අත්තක් 'ඩෝං' ගාලා කඩාගෙන වැටෙන සද්දය ඇහුණාය. සුළඟක්වත් නැති වෙලාවක ඒ තරම් ලොකු අත්තක් කැඩුණේ කොහොමද කියලා කාටවත් හිතාගන්න බැහැ. ඒ සද්දයත් එක්කම වටේ හිටපු බල්ලෝ එකපාරටම බුරන එක නතර කළාය.

සදිනි සිහි නැතිව විනාඩි දහයක් විතර හිටියාය. ගුරුන්නාන්සේ ඇගේ මූණට පැන් ටිකක් ඉස්සම ඇය හෙමින් ඇස් ඇරියාය. ඇය වටපිට බැලුවේ හරියට නින්දෙන් ඇහැරුණා වගේය. "අයියේ... ඇයි මේ එළියේ? ඇයි මම මෙතන?" කියලා ඇය ඇහුවාය. ඇයට පහුගිය දවස් ටිකේ වෙච්ච කිසිම දෙයක් මතක නැත. ඇගේ ඇස්වල තිබුණු ඒ රුදුරු, රතු පාට බැල්ම සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වෙලා ගිහින් තිබුණාය. එතන හිටපු පරණ ගැමියෝ කිව්වේ "යකා ගියා... ආයේ එන්නේ නෑ" කියලාය.

එදා ඉඳන් අද වෙනකම් සදිනිට ආයේ කිසිම කරදරයක් වුණේ නැත. හැබැයි අදටත් රෑට අපේ වත්තේ ඒ කොස් ගහ පැත්තෙන් යනකොට අමුතු සීතලක් දැනෙනවාය. ගුරුන්නාන්සේ එදා යන්න කලින් අපිට කිව්වා, "පුතේ, මේ ලෝකේ අපි දකින දේට වඩා නොදකින දේවල් බලගතුයි. කවදාවත් තනියම, වෙලාව නොවන වෙලාවක පාළු තැන්වලට යන්න එපා" කියලාය. ඒ සිදුවීම මගේ ජීවිතේ මම අත්විඳපු භයානකම සහ තාත්විකම අත්දැකීමයි. විද්‍යාවෙන් කොච්චර දේවල් පැහැදිලි කළත්, ඒ රබර් වත්තේ අඳුරේ සිදුවුණු දේට තාමත් මට උත්තරයක් නැත. තොවිලය ඉවර වෙලා පහුවදා උදේ බලද්දී අර කඩාගෙන වැටුණු කොස් අත්ත හරියට කවුරුහරි අතින් කැඩුවා වගේ අමුතු විදිහට ඇඹරිලා තිබුණාය. ඒක ස්වාභාවික කැඩීමක් නෙවෙයි. ඒක යක්ෂයාගේ සලකුණක්.